فرمودند : از اين شير كمى در كفم بريز ، او هم ريخت ، ولى ملاحظه كرد كه خمر در كف امام شير گرديده ، امام عليه السّلام به او فرمودند : امام زمانت كيست ؟ عرض كرد : آن كس كه خمر را به شير تبديل فرمودند . و از امام عليه السّلام راجع به امام غايب پرسيد ، امام صادق عليه السّلام فرمودند : امر غيبت حق است ولى امام غايب امام دوازدهم خواهد بود . على اى حال ، همين امداد الهى كه منشأ يقظه و بيدارى او از خود فريبى و تسويف گرديد ، او را به اوليا عظام ملحق ساخت و حيات طيبه ، بهرهء او نمود و ممات باكرامت نصيب او گردانيد ، امّا داستان حيات طيبه‌اش را مىتوانيد به « الغدير » جلد دوم مراجعه فرماييد كه حياتى است مغبوط و امّا مكرمت مماتش را از حسين بن عون مىشنويم كه گفت : در بيمارى موت سيد حميرى - عليه الرحمه - به عيادتش رفتم ، ديدم در حالت نزع و جان دادن است و گروهى از نصّاب دورش بودند . سيد مرحوم كه مردى صبيح المنظر بود ، ناگهان در گونه‌اش نقطهء سياهى پديد آمد و رفته رفته گسترده مىشد تا آنكه تمام گونه‌اش را گرفت ، نصّاب حالت شادى و شماتت گرفتند و شيعيان حاضر در آنجا غمناك شدند . مرحوم سيد از بستر مرگش يعنى بغداد ، صورتش را متوجه نجف كرد و عرض نمود : « أ هكذا يفعل بمحبك يا أمير المؤمنين ؟ ! » يعنى آيا اين چنين با دوست تو اى امير المؤمنين عمل مىشود ؟ ! ناگهان از همان مطلع نقطهء تيره ، نقطهء سفيد و نورانى